Eeva Roterodamus

Op een warme zomerse lenteavond zitten we lekker in de Rozentuin. Goh, na zo’n fles rose zou ik wel wat kunnen eten. Ik heb trek in Pizza!

Na een telefoontje met Classic pizza, een uurtje wachten, komt onze redder in nood het park in rijden.

Mmmmmmm……

Voor herhaling vatbaar! (010)4655080 zal deze zomer meer telefoontjes uit een Rotterdams park krijgen!

Het afgelopen weekend heb ik in Edinburgh een conferentie bezocht over “Stanley Cavell and literary criticism”. Stanley Cavell is een filosoof waar ik me de laatste tijd mee bezig hou en waarschijnlijk ook zal gebruiken voor mijn scriptie. Ik ging naar de conferentie om te luisteren, te leren en inspiratie op te doen. Cavell was er zelf ook bij, en luisterde drie dagen lang naar lezingen die zijn werk uitleggen en interpreteren. Af en toe gaf was dat een beetje een vreemde situatie, waarbij mensen gewoon doen alsof hij er niet bij zat. Vooral interpretaties over zijn autobiographie met Cavell op de eerste rij vond ik nogal confronterend. Enkele impressies:

de universiteit van Edinburgh

Twee Cavell scholars die een presentatie gaven (en met wie ik samen bier dronk s’avonds)

De plaats van de conferentie

De laatste dag had ik genoeg moed verzameld om hem aan te spreken voor een handtekening in mijn versie van The Claim of Reason. (de meeste filosofen die we lezen zijn al en breed gestorven, dus een handtekening is binnen de filosofie een redelijk bijzonder iets)

Op youtube staat een interview van een uur lang met Cavell!

De brouwerij van Hoegaarden is voor 1 juni weer volledig operationeel. Al het witbier van het merk wordt dan weer gebrouwen in het gelijknamige dorp.

Dit belooft een goede lente en een goede zomer te worden…

Nog maar 2 nachtjes slapen…. en het is weer film festival in Rotterdam! Ik sta natuurlijk al weken te stuiteren van de voorpret, ik heb er zo’n zin in! Dit jaar ben ik weer gewoon zaalwacht in Cinerama (meestal Cinerama 1). Voor iedereen die wil weten welke films ik ga zien en waar ik werk (en nee: Ik smokkel echt niemand naar binnen, ik ben een strenge zaalwacht hoor), mijn hele mooie vrolijke IFFR 2008 programma staat nu zelfs ONLINE!

En ik tip jullie ook alvast een gezellige eetplek voor tussen de films door:

Zoals de meesten onder jullie wel zullen weten, werk ik als stadsgids bij Rotterdam Bycycle. Ja, dat was wel de verassing van 2007: dat ik een baan kreeg én dat ik daardoor op regelmatige basis iets moest doen dat enige vage associaties oproept met het begrip ’sportief’. Toch, moeten jullie niet te veel van dat sportieve aspect voorstellen: ik zat deze zomer ook drie keer per week betaald op een terrasje. Je hoort mij inderdaad niet klagen. Ik moet ook wel eens voor Rotterdam Marketing journalisten rondleiden langs de Rotterdamse ‘hotspots’. Mijn eigen buurtje met de flatterende naam ‘MaHo’ (Maagd van Holland kwartier; gelukkig doen buitenlandse journalisten nooit mayo op hun frieten) is dan natuurlijk vaste stek. Ik had in de herfst twee jonge meisje uit de UK met wie ik na bezoek aan de Lijnbaan, Bijenkorf en de Sabon (serieus dat wilden ze zien) cappuchino in Toaster heb gedronken en een tosti genuttigd bij de Urban Espresso bar (ja, omgekeerd idee maar die tosti’s van de Urban Esperesso bar zijn eigenlijk net een beetje beter dan die van de Toaster (vooral die met feta is erg goed)). Ze hadden meer interesse in grootwarenhuizen dan in de geschiedenis van de stad, maar kennelijk hebben ze toch wel iets opgepikt, het artikel is inmiddels verschenen op Virgin Media/Travel. Een aantal quotes die duidelijk van mij komen: “the best Mojito in Rotterdam” en “the biggest market in Holland”, ik ben een tevreden gids! En dit:

This arty city is a muse in itself and should get the creative juices flowing through even the rustiest of would-be artists. Rotterdam is exceptionally open to all forms of artistic expression, from walls of colossal graffiti to abstract installations. The “but-is-it-art?” debate wouldn’t be particularly appropriate here.

‘But is it art?’ sloeg op het volgende kunstwerk dat we passeerden:

Dit openbare kunstwerk op de westblaak is een regelmatig terugkerende storende factor tijdens mijn tours. Afgelopen zaterdag kreeg ik het weer te horen: ‘En wat moet dat voorstellen?’. Normaal gesproken probeer ik mijn toeristen iets te leren en een andere kijk bij te brengen op Rotterdam en moderne architectuur en als het moet moderne kunst. Maar bij dit kunstwerk kan ik niets anders zeggen dan ‘Tja, het is kunst’ ‘Maar wat het is weet ik niet. Iedereen vindt dit het lelijkste kunstwerk van de stad en niemand begrijpt er iets van.’ Zo geef ik een persoonlijke touch aan mijn tour en probeer ik te verbergen dat ik de naam van de kunstenaar niet eens weet. Als goed voornemen voor 2008 heb ik besloten om verandering te brengen in dit verhaal. Na een beetje googlen kom ik er achter dat het werk ‘Anita’ heet en gemaakt is door ene David Bade. Ze zeggen onder andere:

Voor Bade, tekenaar en installatiekunstenaar, was Anita zijn eerste beeld in de buitenruimte. Normaliter werkt hij met piepschuim en andere vergankelijke materialen, nu moest hij het duurzamer polyester kiezen. De juiste materialen en hun huid werd in nauwe samenwerking met het polyesterbedrijf gemaakt. Dit bedrijf maakt ook beelden voor de pretparken van Walt Disney. Op de fabriek noemden ze het beeld van Bade Geile Anita, dus besloot de kunstenaar deze naam - in gekuiste versie - aan te houden. (CBK)

en:

De op een meisjesfiguur geïnspireerde sculptuur is opgebouwd uit een verzameling amorfe elementen die door hun felle kleuren eerder associaties oproepen met een gesmolten ijsje dan met een jonge vrouw. Die vormen zijn ironisch genoeg in een puinzak gestoken, alsof het geheel langs de trottoirrand is klaargezet om weldra door een vuilniswagen te worden opgehaald. (…) Toch lijkt het alsof er een beeld staat dat vanwege zijn kwetsbaarheid alleen in een museale ruimte zou functioneren. Daarmee neemt Bade stelling tegen de museale instellingen en hun institutionele codes en gebruiken. Doordat hij de openbare ruimte als volstrekt gelijkwaardig ziet als een museum, wordt het onderscheid hiertussen opgeheven. De ongenaakbare hardheid van de buitenruimte wordt door Bade met fris enthousiasme tegemoetgetreden. (SKOR)

Nou, dan vertel ik voortaan het volgende: Het moet een koe van een vrouw voorstellen die door Disney in een kokende pot ‘Anita’ is gedoopt en door de institutionele musea hier in het skatepark gedumpt is omdat ze denken dat de vuilniswagen hier langskomt. Maar tegenwoordig hebben we in Rotterdam geen vuilniswagens meer die het huisvuil ophalen en daarom staat het hier nog steeds.

Lijkt me een mooi verhaal, toch?

1-7 december, het weerzien van oude vrienden in Helsinki:

Hier ben ik cider aan het drinken in het beste zwembad ter wereld, in de Yrjönkatu, met Matleena.

8 december, feesten met Esther en Matthijs in de Unie op de ‘Dansavond’:

12 december, de hele dag bij Antti en Lieve op bezoek geweest:

Nu Saunawest uit elkaar is…. heeft Antti al een nieuwe band gevonden?

15 december, Klaas viert zijn 33ste verjaardag:

Het hele menu (5 gangen, 17 man) kwam van mijn hand!

15 flessen wijn gingen er doorheen!

broer en zus in het blauw

Aanstaande vrijdag heb ik mijn eerste optreden binnen de discipline waarin ik studeer. Ik zal een workshop/lezing geven op de Vlaams-Nederlandse Filosofiedag. Ik ben door een docent een beetje gepusht om iets in te leveren en toen werd ik ook nog eens aangenomen! Iedereen die geinteresseerd is mag komen kijken. Hier zal het over gaan:

Deleuze goes to town: een postmodernistische kritiek op de stad.

Deleuze is misschien een van de meest controversiële postmodernistische auteurs. Op het moment kan zeker gezegd worden dat zijn denken ‘in opmars is’ maar tegelijkertijd is zijn doorgeschoten utopisch en ‘ondoordringbaar postmodernistisch’ imago hardnekkig. Ik wil daarom laten zien hoe één van zijn ogenschijnlijk meest schizofrene concepten, namelijk het Lichaam zonder Organen, gebruikt kan worden voor een kritiek op modernistische ideeën over de stad.

Ik projecteer het Lichaam zonder Organen op de stad en conceptualiseer vervolgens het stedelijke alterego: de Stad zonder Architectuur. Dit concept haalt de hardnekkige metafoor van de stad als een organisme onderuit en werpt zo nieuw licht op de manier waarop wij de stad en haar architectuur beschouwen. Dit is tegelijkertijd een kritiek op modernistische stadsplanning ‘van bovenaf’, een planning die de stad verdeelt in afzonderlijke functionele delen. Ik zal laten zien dat in onze westerse steden al praktijken voorkomen die de stad benaderen alsof het een Stad zonder Architectuur is. Zogenaamde ‘city-guerilla’s’ bewijzen dat de stad meer is dan de ‘urbanimal’ die de stadsplanners graag voor ogen hebben. De Stad zonder Architectuur verklaart vervolgens ook hoe het kan dat steden waar bijna geen architectuur en werkzame infrastructuur over is, toch productief blijken te werken. Hierbij zal ik kijken naar twee studies over de Afrikaanse steden Lagos en Kinshasa. De Stad zonder Architectuur leert ons ten slotte dat als wij een stad willen begrijpen, we verder moeten kijken dan de concrete architectonische vorm, want het zijn de bewoners die een stad primair vormgeven.

en:

Kijk eens, ik ben kennelijk cool genoeg om op de ultra hippe party site http://www.sharkvsbear.com/ te staan. Alleen niet in een hippe pose maar ik sta natuurlijk weer gewoon met een biertje en een grote glimlach: DOE MAAR GEWOON DAN BEN JE AL HIP GENOEG!

Als we dan toch bezig zijn… Ik lees altijd AD/RD op internet en dan vooral de opmerkingen van alle lezers, heerlijk al die onderbuik gevoelens! Check deze fantastische opmerking bij het artikel ‘Begraven onder de Euromast’:

Me zus wilt straks een foto vd Koopgoot op haar kist, en op de zijkanten de Lijnbaan…haar lievelingsplek.

Harrie - Rotterdam - 27/10/07 - 11:47:57

Het kunstwerk ‘Traan laten’ op het oude Centraal Station is inmiddels door elke Rotterdamse blogger al opgemerkt, maar toch wil ik jullie deze hilarische conversatie van passeerders die ik toevallig voor het station opving, niet ontnemen:

HIJ: “Kijk dan, ‘traan laten’… nou echt gevoelig hoor (doet theatraal ’snik snik’)”

ZIJ: “Ja, dat ding snap ik nou niet helemaal”

HIJ: “Nou, je moet een traan laten voor het oude station dat weg gaat.”

ZIJ: “Gaan ze het slopen dan? [hier ging mijn alarmbel al rinkelen aangezien het gebouw al half is afgekloven, maar tot overmaat van domheid zei ze vervolgens] Wat gaan ze hier bouwen dan?”